خیلی سخته برام که بگم میخوام برا یه مدتی با برگ و باد و رفقای وفادار

همیشگیش _ همونایی که از اولین روزها تا امروز همیشه باهام بودن ,

همونایی که بی هیچ توقعی همیشه من و شرایطمو درک کردن و بدون کوچکترین

گله و منتی مدام همراهم بودن , همونایی که با گریه هام اشک ریختن و همراه

اندک شادیهای زود گذرم با من خندیدن , همونایی که گرچه هرگز ندیدمشون اما

با همه وجودم حسشون کردم , همونایی که محرم بزرگترین راز زندگیم بودن و

دوستانه و وفادارانه لحظه به لحظه با من و قصه م همراهی کردن , همونایی

که مطمئنم اگه چندروز بگذره و اسمشونو نبینم و کلماتشونو نخونم حتما 

دلم براشون تنگ خواهد شد _ خداحافظی کنم اما باید بگم و برم ..

بچه ها من نمیرم که رفیق نیمه راه باشم , میرم که بتونم رفیق همه راه بمونم

دارم میرم چون 

اگه امروز نرم ممکنه یک روزی به همین زودیها برا همیشه برم و 

من اینو نمیخوام .. دلم میخواد یکروزی برگردم اینجا که باز بتونم چندبرگی

از صفحات ورق خورده ی زندگیم بنویسم .. چند برگی که آخرش قصه ی 

پر غصه ی من به یه جایی رسیده باشه .. 

دارم میرم چون 

نمیتونم یه روز بیام بگم خوشحالم و همه چی خوبه و فرداش بیام بگم که دوباره

منم و یک دنیا غصه و دل تنگی و ناامیدی و یه فردای تاریک پیش رو ... 

نمیتونم برا علامت سئوالای فراوونیکه توی ذهن بعضیاتون شکل میگیره از

اتفاقات و رفتارهای عجیب درجریان , پاسخ قانع کننده ای بیارم ..

بچه ها من همینجا هستم .. همینجا لا به لای برگهای برگ و باد .. همینجا

میون کلمات دیروز و امروز شما عزیزای دلم فقط یه مدتی میخوام بی صدا 

بیام و برم .. بی صدا بخونم و گریه کنم و بخندم .. بی صدا به نظاره بشینم

دوستیها و همراهیهای بی منت شما رو .. بی صدا خوشحال بشم از بودن 

بعضیها و بی صدا دلم بگیره از نبودن بعضیهای دیگه .. همین !

نمیدونم کی برمیگردم .. نمیدونم چقدر طاقت میارم این بیتوته نشینی رو ..

آخه میدونین من یه غم بزرگ دارم توی دلم که هیچکسسسس ازش خبر

نداره جز دوستای برگ و باد , وقتی ازین دوستان دورم , حرفا و اشکها و 

اتفاقات همشون یه بغض سنگین و نفس بر میشن سرراه تنفس زندگیم ,

اونوخ نمیدونم باید حرفامو به کی بگم که یه ذره خالی شم , اونوخ نمیدونم

باید کلمات و جمله های پراز همراهی و دوستی کدوم رفیقی رو بخونم تا

یه ذره دلم اروم شه و انگیزه و قدرت بگیرم برا ادامه ی راه , واسه اینکه

قوی بمونم و یادم باشه باید زندگی کنم تا وقتی هستم ... آره نوشتن 

درین صفحه و خوندن کامنتای شما برا من یعنی جریان داشتن زندگی و

من نمیدونم اگه دیگه اینجا ننویسم و اگه دیگه کامنتا و کلمات شما نباشه

چه چیزی باید به من انگیزه بده و یادم بیاره که باید قوی بمونم , باید هوای

این خود فراموش شده رو داشته باشم و باید برای خودم زندگی کنم ...

نمیدونم بدون این صفحه و بدون شما چطور میخوام از چنگال اینهمه بغض

و دل تنگی و تنهایی و غصه رها شم ولی خب اینم میدونم که فعلن نمیتونم

اینجا ادامه بدم .. برا همین میخوام واسه یه مدتی اینجا نباشم ولی یادتون

باشه نبودن من به معنای نبودن شماها نیست , شما اگه دلتون خواست

میتونین همچنان برام بنویسین چه اینجا چه ایمیل , تا باهم درارتباط باشیم و

از حال همدیگه باخبر بمونیم ، قول میدم منم در حد توانم جوابگو باشم تا

پل این ارتباط دوطرفه علی رغم تمام سیل و طوفانها همچنان محکم و برقرار بمونه

یادتون باشه شماها جزئی از دنیای من و قسمتی از لحظه های منین .. 

من هرگز فراموشتون نخواهم کرد چه هفته بعد برگردم و چه سال بعد یاد شما

و خاطره ی دوستیهای زلالتون همچنان در قلبم سبز خواهد ماند .. امیدوارم

من هم اونقدر لیاقت داشته باشم که بتونم توی قلب و ذهنتون جایی هرچند

ناچیز داشته باشم . 

برام دعا کنین بچه ها ، من روزهای سختی پیش رو دارم ، خیلی سخت ت ت

امیدوارم اینقدر قوی باشم که بتونم از پس اینهمه سختی بربیام .. امیدوارم ..

رفقا خیلی خیلی دوستتون دارم .. در پناه حضرت حق شاد باشین همیشه .. تا ..

یادم باشد بگذارم این دوست داشتن در من بماند اما اجازه ندهم اندوهش 

نابودم کند .. 

یادم باشد تنهاییم را باکسی قسمت نکنم ، یکبار قسمتش کردم ، چندین برابر شد.

یادم باشد .. یادمان باشد .. یادت باشد ..